WINNEN VAN EEN BOPZ ZAAK: EN WAT NU?

De afgelopen week heb ik een drietal zogenoemde BOPZ zaken gedaan. In een tweetal gevallen wees de rechter het verzoek van de officier van justitie om mijn client langer in de kliniek te houden na een hartstochtelijk pleidooi van mijn kant van de hand. Oftewel het verzoek verlenging inbewaringstelling werd afgewezen. De cliënten mochten uit de kliniek en naar huis. Maar bij beide zaken rees vervolgens de vraag: wat nu?

Wat was de situatie.
In het eerste geval betrof dit een jonge man die met een vermoedelijke psychose was opgenomen na een incident. Ik heb hem direct bezocht en met hem de gedwongen opname en zijn rechten in deze besproken. Een gedwongen verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis was absoluut geen optie. Hij wilde hoe dan ook naar huis.
Ook na het weekend, toen het toetsingsmoment door de rechter was aangebroken gaf hij nog steeds aan dat hij hoe dan ook naar huis wilde.
Thuis was echter een woning waar hij uit moest, het was niet bekend of hij terug kon naar werk en ook was het maar de vraag of hij echt voldoende stabiel was om weer naar huis te gaan. Toch kan zo’n gedwongen opname enkel worden voortgezet als sprake is van accuut gevaar. Dat was er volgens ons niet en daar was de rechter het uiteindelijk mee eens.
Maar als de rechter dit besluit neemt en vertrekt, dan betekent dit ook dat je daadwerkelijk je spullen mag pakken en direct naar huis gaat. Er is geen titel meer om in de kliniek te verblijven. Ineens leek dat ‘naar huis gaan’ alwaar de oude zorgen van huisvesting en werk op hem wachtten helemaal niet zo’n aantrekkelijk idee. Want wat dan?
Uiteindelijk besloot de client toch maar om met de kliniek te bekijken of een vrijwillige in plaats van gedwongen opname tot de mogelijkheden behoorde om zo eerst wat meer te stabiliseren en nog wat hulp te krijgen bij de problemen thuis.

De tweede zaak betrof een oudere dame die al eerder opgenomen was geweest. Ook zij wilde absoluut niet langer in de kliniek blijven en naar huis. Wel waren er de nodige somatische klachten waardoor mevrouw niet enkel lichamelijke maar ook huishoudelijke hulp behoefde thuis en die was er op dat moment niet. Ook in deze zaak heb ik uitgebreid gemotiveerd verzocht om de vordering verlenging van de inbewaringstelling af te wijzen. Na een uitgebreide bespreking met mevrouw, de rechter en de kliniek, trok de rechter zich even terug om hierna bekend te maken dat mevrouw haar zin kreeg: ze mocht naar huis. Ook nu vertrok de rechter en bleven ik achter met cliënte, de verpleger en de arts van de kliniek. Cliënte was door de (in)spanning inmiddels bekaf en had ontzettende pijn in haar heup. Ze kon niet lopen en zat totaal afhankelijk van anderen in een rolstoel. Eigenlijk wilde ze toch nog wel een paar daagjes blijven. De kliniek was aanvankelijk echter snoeihard: mevrouw wil naar huis, dan gaat ze ook nu maar direct met een taxi naar huis. Na het nodige overleg mocht ze toch nog een nachtje blijven en zou ze de volgende dag naar huis gaan.

Terug op kantoor maak ik me om beiden zorgen. Ik heb de zaken voor hen gewonnen waar ze beiden enorm dankbaar om waren. Maar tegelijkertijd weet ik niet of dit op de langere termijn ook de meest verstandige uitkomst van de zaak is. Hoe gaat het komende weken met hen als ze thuis zijn?

Er zijn advocaten die zich op het standpunt stellen dat je juist moet kijken wat jij als advocaat denkt dat het beste is voor je cliënten en daarnaar pleiten. Ook al is dit iets anders dan je cliënt je vraagt te bepleiten. Onlangs werd dit onderwerp ook weer besproken tijdens een bijeenkomst van Amsterdamse BOPZ advocaten. Dit ben ik niet met hen eens.
Als je vrijheid bruut wordt afgepakt door een acute gedwongen opname in een psychiatrisch ziekenhuis is dit ongelooflijk ingrijpend. De beleving van clienten is dat ze voor gek worden aangezien en dat alles buiten hun wil om voor hen wordt beslist. Ze zijn op dat moment de controle over hun leven totaal kwijt. Ik vind dat je als advocaat niet hetzelfde mag doen. Wij brengen onze cliënten duidelijkheid in hetgeen op dat moment gebeurt, geven ze uitleg over alle facetten en bieden een luisterend oor. Wij geven die clienten vervolgens enigszins de controle terug over hun leven door HUN standpunt te verwoorden ten overstaan van de rechter. Niet het standpunt van de kliniek, de officier of mijn eigen standpunt als medisch leek. Dit is mijns inziens belangrijker dan mijn zorgen over de gezondheid van beide cliënten, omdat ook hun gezondheid nog steeds HUN gezondheid is waar zij in beginsel ZELF over mogen beslissen.

Heeft u vragen of wenst u advies over een RM zaak, inbewaringstelling, voorlopige machtiging, voorwaardelijke machtiging?

Geschreven op:
19/8/2016

ANDERE ARTIKELEN

29/6/2017

Vrijspraak voor "mastermind" gewapende overval te Zoetermeer

21/12/2016

Vrijspraak in een grootschalige fraudezaak

28/8/2018

De zaak Dave Roelvink